Hayatınız tüm koşuşturmalarla devam ederken,düşünün bir gecede birden her şey duruyor,durmak zorunda kalıyor.Elinizden hiç bir şey gelmiyor çünkü artık vücudunuza söz geçiremiyorsunuz.Kafanızı kaldıramayacak duruma geliyorsunuz öyle bi nokta ki nefes almak bile yeterince zor.Sanki hiç bitmeyecek,hiç gitmeyecek gibi bir acı vücudunuzda.Acaba diyorsun son nokta bu mudur??Yok olamaz,olmamalı.Ama günler böyle geçmeye başladıkça,içten de bir korku yükselmiyor değil.Neler oluyor??Niye geçmiyor??Niye bitmiyor??Hastanede yattığım süre boyunca en çok bunlar geçti aklımdan.Hatta çoğu kez tamam heralde bu son gün diye geçirdim aklımdan.Çünkü ince bir ipin ortasında kalmış gibi hissediyorsun.İp sallanıyor ve sen bir tarafa ilerlemek zorundasın.Orta da kalmak tam bir acı ve iki tarafa da çok yakınsın.Sadece ne tarafa adım atacağına bağlı her şey,tek fark ise seçiminle bir diğerinden vazgeçmiş olucaksın ki en zoru da bu.Hayat mı,ölüm mü??
İnsan hayattan vazgeçebilir mi??Eskiden olsa hayır derdim ama öyle şeyler yaşadım ki artık fikirlerim pek de eskisi gibi değil.
Artık ölümden korktuğumu söyleyemem.Sanırım bana bir şey olsa kendimden çok ailem ve arkamda bıraktığım insanlar için üzülürüm.Çünkü rahatsızlığım boyunca en iyi anladığım şey 21 yılımı hiç boş geçirmemişim.Kendim için gereken her şeyi yapmışım.Çok güzel dostlar kazanmışım.Hiç keşkem olmamış,hep gülmüşüm,güldürmüşüm,sevmişim hayata dair her şeyi...olması gerektiği gibi kabul etmişim her şeyi...
Şimdi gün be gün eski sağlığıma yeniden kavuşuyorum.Çok şükür ki geçti bu zor günler.Yeniden hayata döndüm.Kaldığım yerden devam ama söz bu sefer daha sağlam adımlarla stressiz ve acelesiz...
Biliyorum bana çok kızdınız sizleri korkuttuğum için ama inanın korkuttuğum kadar bende çok korktum.Rahatsızlığım boyunca yanımda olan ve beni hiç yalnız bırakmayan ailem ve arkadaşlarım hepinizi çok seviyorum;)
